کوصداقت

من به تو خندیدم

چون که میدانستم

تو به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدی

و نمیدانستی باغبان باغچه ی همسایه... پدر پیر من است

من به تو خندیدم

تا که با خنده،  پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم...

بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و

سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک

دل من گفت برو...

چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه ی تلخ تو را...

و من رفتم وهنوز سالهاست که در ذهن من آرام آرام

حیرت و بغض تو تکرار کنان میدهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

که چه می شد اگر باغچه ی خانه ی ما سیب نداشت....

یاد دارم یك غروب سرد سرد
می گذشت از توی كوچه دوره گرد

"دوره گردم كهنه قالی می خرم
دست دوم جنس، عالی می خرم

گر نداری كوزه خالی می خرم
كاسه و ظرف سفالی می خرم"

اشك در چشمان بابا حلقه بست
عاقبت آهی زد و بغضش شكست

اول سال است و نان در سفره نیست
ای خدا شكرت ولی این زندگی است؟

بوی نون تازه هوش از ما ربود
اتفاقا مادرم هم روزه بود

چهره اش دیدم كه لك برداشته
دست خوش رنگش ترك برداشته

سوختم دیدم كه بابا پیر بود
بدتر از این، خواهرم دلگیر بود

مشكل ما درد نان تنها نبود
حتم دارم كه خدا آنجا نبود

باز آواز درشت دوره گرد
پرده اندیشه ام را پاره كرد

"دوره گردم كهنه قالی می خرم
دست دوم جنس، عالی می خرم"

خواهرم بی روسری بیرون دوید
آی آقا! ... سفره خالی می خرید؟؟؟

حالا که امید بودن تو در کنارم داره میمیره

منم و گریه ممتد نصف شب و دوباره دلم میگیره

حالا که نیستی و بغض گلوموگرفته چجوری بشکنمش

بیا و ببین دقیقه هایی که نیستی اونقده دلگیره که داره از غصه میمیره

عذابم میده این جای خالی

زجرم میده این خاطراتو

فکرم بی تو داغون و خسته ست

کاش بره از یادم اون صداتو

عذابم میده این جای خالی

زجرم میده این خاطراتو

فکرم بی تو داغون و خسته ست

کاش بره از یادم اون صداتو عذابم میده

منم و این جای خالی که بی تو هیچ وقت پر نمیشه

منم و این عکس کهنه که از گریم دلخور نمیشه

منم و این حال و روزی که بی تو تعریفی نداره

منم و این جسم تو خالی که بی تو هی کم میاره

عذابم میده این جای خالی

زجرم میده این خاطراتو

فکرم بی تو داغون و خسته ست

کاش بره از یادم اون صداتو

عذابم میده این جای خالی

زجرم میده این خاطراتو

فکرم بی تو داغون و خسته ست

کاش بره از یادم اون صداتو عذابم میده

تا خوابتو میبینم می گم شاید وقتش رسیده

بی خوابی می شینه توی چشمام محلت نمیده،نه

دوباره نیستی تو شعرام حرفی واسه گفتن ندارم

دوباره نیستی و بغض گلومو میگیره باز کم میارم

حالا که امید بودن تو در کنارم داره میمیره

منم و گریه ممتد نصف شب و دوباره دلم میگیره

حالا که نیستی و بغض گلومو میگیره چجوری بشکنمش
ب

یا و ببین دقیقه هایی که نیستی اونقده دلگیره که داره از غصه میمیره

عذابم میده این جای خالی

زجرم میده این خاطراتو

فکرم بی تو داغون و خسته ست

کاش بره از یادم اون صداتو

عذابم میده این جای خالی

زجرم میده این خاطراتو

فکرم بی تو داغون و خسته ست

کاش بره از یادم اون صداتو عذابم میده

دیوونت بودم و قدرمو ندونستی

چشماتو رو دل عاشق من بستی

دل به غریبه دادی و افتادی از چشمم

بعد تو مثه تو منم بذار بشم

دیگه نمی خوام ببینم تو رو واسه یه لحظه

هر چند دوریه تو واسم خیلی سخته

اما حالا واسم فرقی نداره با تو

زندگی بی تو برام بیشتر می صرفه

عاشق بودم و رفتی تو پشت سرتم

نگاه کردی و پیغوم دادی پشت سر هم

آره هنوزم بد میگی تو پشت سر من

به همه گفتی عشقم اونو کشته خره نه؟

خیلی آتو الان دادن آمارو دستم

که قصد تو فقط بوده آمار و اذیت

دیگه نمی خوام بشنوم صدای تو رو من

زندگی می کنم از این به بعد به جای تو خودم

منم همه ی دنیامو دادم به خاطر تو چون

که دروغه که زندگیم فقط به خاطر تو شد

می خوای بگی چرا داری میری؟بگو بگوشم

چرا چون ندادم که لباس گرون بپوشم؟

می دونم بی دلیل نیستش که هستی تو خانوم

اون پسر پول داشت و رفتی تو با اون

می گفتی تو دلت باید اجارمو بدم

به نفعمه که دلتو بذارم و برم

دیوونت بودم و قدرمو ندونستی

چشماتو رو دل عاشق من بستی

دل به غریبه دادی و افتادی از چشمم

بعد تو مثه تو منم بذار بشم

دیگه نمی خوام ببینم تو رو واسه یه لحظه

هر چند دوریه تو واسم خیلی سخته

اما حالا واسم فرقی نداره با تو

زندگی بی تو برام بیشتر می صرفه

با اینکه درد داشتن حرفای دل من

بغض داشتم و نریخت اشکای چش من

افعال شعر من همش تویی فقط

نمی دونم یهو چی شد عوض شدی نخند

به ریش من تو ، که پیش من تو

دیگه جایی نداری برو از پیش من خب

چون دیگه از تو من نفرت دارم

قول میدم زود میره این عشق از یادم

تو مال من بودی و من مال تو عشقم

اگه عکسم تو قابه دیگه قابو بشکن

به یاد تو تشنم من هنوزم عزیزم

چون اون روزی که عاشق بودی من نبودم ندیدم

تو مال من بودی هه منم فراموش کردم

قبل از اونم نگو که بودیم در آغوش هر شب

دیوونت بودم و قدرمو ندونستی

چشماتو رو دل عاشق من بستی

دل به غریبه دادی و افتادی از چشمم

بعد تو مثه تو منم بذار بشم

دیگه نمی خوام ببینم تو رو واسه یه لحظه

هر چند دوریه تو واسم خیلی سخته

اما حالا واسم فرقی نداره با تو

زندگی بی تو برام بیشتر می صرفه

چیه چیزی شده؟ چرا ساکتی؟

دوس داری من نباشم تا کنارت باشه کی؟

 شنیدم از من دلسرد شدی به تازگی،

شادی هاتو تقسیم می کنی با یکی دیگه که دوسش داری

 و تو روش حساسی دوس داری علایق خیلی شیک و وسواسی

اینقده اونو میخوای که اگه با اون بودی و منو اتفاقی جایی دیدی نشناسی

گفتمم غرورمم زیر پاهات بذار له بشه

رفتی نذاشتی دوستیمون حتی به سال بکشه

تو عین نداریا واسه تو هر کاری کردم و بی معرفت نیومد یه بار به چشت

هر چی راجعبت فکر می کردم شد نقش بر آب

آواره آمارت بد جور همه جا پخشه الآن

کاری کردی که حتی زندگی سخت شه برام بگو بینم کی تو زندگیت پر نقشه الآن؟

اونم مث منه و تعصب داره رو تو؟ دوس داره همه جوره حفظ کنه آبروتو؟

 مث من حاضره با دنیا هم عوض نکنه حتی، یه دونه از اون تار موتو؟

یا که برعکس نسبت به تو بی ارزشه؟

بگو چی کم گذاشتم واست این رسمشه؟

که جواب خوبیمو بدی با بدیات، مگه نمی گفتی فرق کردی با قدیمات…

خاطراتو فراموش می کنم مو به موشو

برو با هر کی که دلت می خواد رو به رو شو

بدون دیگه واسه من مرده کسی که یه روزی با دنیا عوض نمی کردم یه دونه موشو

چه خوش خیالم به فکر این که دوباره تو بهم زنگ میزنی شبا تا صبح بیدارم

عیب نداره تو این شبا که واسه ما سخته خواب

تو با خیال راحتت بگیر تخت بخواب

 نگران منم نباشو آروم یواش

 چشماتو ببند بودن از ما داغونتراش که حالا همه چی و سپردن به دست فراموشی

 خوب می دونم که حالا با کس دیگه هم آغوشی

 اینارو می بینم و می سازم بازم با غم تو

اینو بدون یه روزی میگیره آهم دامنتو…

آخه تا من یادمه تو با راحتی منو تنها گذاشتی تو اوج ناراحتی

 کاری کردی که به یه فکر خراب رسیدم فکر کثیفم و حتی تا خلاف کشیدم

وقتی می دیدم نیستی اما یادت اینجاست وقتی نمی شد من و تو با هم ما بشیم باز…

خاطراتو فراموش می کنم مو به موشو

 برو با هر کی که دلت می خواد رو به رو شو

بدون دیگه واسه من مرده کسی که یه روزی با دنیا عوض نمی کردم یه دونه موشو

هنوزم بوی عطرت چندتا دونه ی مشکی از اون موی لختت روی تخته…

تختی که همیشه می شدی روش تو بغلم ولو

تو که رفتی نمیشکوندی اقلاً دلو با زخم زبونت

رسم زمونه اینه رابطه هایی که به هم وصله نمونه

خیله خب دیگه همه چی بسه تمومه

هرچی خدا بخواد همه چی دسته همونه

ولی بدون تو هم یه کم نه آخرشی

من ساده رو بگو ساختم با همه چیت

نمی خوام سر صحبت الکی هی بی مورد وا شه

اصلاً تو خوبی هر چی تو میگی باشه

دیگه اسمتم تو زندگیم باشه نشه

هر بلاییم سرم آوردی ناز شست

بهتره اصلاً نمونیم با هم ما یه لحظه

امیدوارم دل تو هم از من باشه خسته

خاطراتو فراموش می کنم مو به موشو برو با هر کی که دلت می خواد رو به رو شو

بدون دیگه واسه من مرده کسی که یه روزی با دنیا عوض نمی کردم یه دونه موشو

کودکانه عشق می ورزم

و به کسی هم کاری ندارم

کودکانه دوست دارم

و با اسباب بازی ها دل خوشم

خاک بازی را دوست دارم

باد بادک را دوست دارم

جنگیدن را دوست ندارم

دوستی را دوست دارم

 دوستم محبوبم دوستی ام مرز  نمی شناسد

 تنها نیستم تنهایی را نمی فهمم

مگر می توانم تنها باشم ؟

مهربانی را می جویم 

 کودکانه هم می جویم 

کودکی ام هنوز جوون است

سادگی را می فهمم

عشق را می فهمم

 اما کودکی را دوست دارم

چه کنم ساده ام

بادبادکم که  به هوا رفت

محبوب را مال خودم می دونم

اسمون را و زمین را

کودکی است 

خامم و نادانم

کودکم  کودکم

محبوبم محبوبم  

داشت شادی را با خود می برد

عطر دل انگیز شادی به مشام می امد

مستم کرد

گلی چیدم خوشبو

وجودم سرشار از شادی

گل مریم بود

چه سعادتی

زیبا و دل انگیز

روزم همه شاد بود

 یه شب اومدي ساده و آروم . نشستيم با هم حرف زديم . از خودمون گفتيم از مشکلاتمون از دلتنگيهامون از تنهاييهامون
به زبون نياورديم ولي قرارمون اين شد که هميشه در ياد هم باشيم
به زبون نياورديم ولي به هم قول داديم براي هم پشت محکمي باشيم
به زبون نياورديم ولي عهد کرديم که با هم مثل يه آينه باشيم اينقدر صاف که بشه زشتي ها  و  زيباييهامونو توي دل هم ببينيم
به زبون نياورديم ولي قسم خورديم که از هم جز به هم پناه نبريم
به زبون نياورديم ولي تصميم گرفتيم با هم کامل بشيم
به زبون نياورديم ولي خواستيم به همديگه آرامش هديه کنيم
به زبون نياورديم ولي از خدا خواستيم توي اين دوستي به ما کمک کنه
به زبون نياورديم ولي با نگاه همه چيزهارو به هم گفتيم
تا اينکه يه شب اومدي به زبون آوردي که بايد برم ؛ به زبون آوردم که چرا ؟
به زبون آوردي که بايد بدون من زندگي کني ؛ به زبون آوردم سخته
به زبون آوردي که قرارمون اين بود که در ياد هم باشيم ؛ به زبون آوردم که مگه ميشه به يادت نبود
به زبون آوردي که قول دادي محکم باشي ؛ به زبون آوردم که بدون تکيه گاه نميشه محکم بود
به زبون آوردي که ديگه نميشه . ديگه وقتشه از هم دور بشيم ؛ به زبون آوردم که هيچ وقت يادت از من دور نميشه
به زبون آوردي که موافقي که همه چيز تموم شه ؛  به زبون آوردم که اگه تو ميخواي من چيکاره ام
به زبون آوردي بعد از من چيکار ميکني ؛ به زبون آوردم که زندگي ميکنم با همه چيزهاي خوبي که برام گذاشتي
نگات کردم ، نگام کردي
سکوت کردم ؛ سکوت کردي
لبخند زدم ؛ لبخند زدي
گفتي پس برم ؟
هيچي نگفتم
گفتي حرفي نداري ؛ نميخواي چيزي بگي . حرف آخر ؟
گفتم دوست دارم
گفتم تو چي حرفي نداري ؟
هيچي نگفتي
گفتم دوستم داري ؟
گفتي نه
لحظه آخر بود . هردو ساکت . هردو مات و هردو در انتظار
با نگاهم پرسيدم : همين ؟
و تو زير لب زمزمه کردي اين رسم روزگاره
هردو يک نفس عميق کشيديم تا بگيم محکميم
دستامون ؛نگاهمون و راهمون از هم جدا شد و خلاف جهت هم قدم برداشتيم
نگاهم برگشت تا کاسه چشمم آب بريزه پشت پات و نميدونستم که چشماي تو هم خيس خيس شده بودند وقتي که تو هم همون دم برگشتي تا رفتن منو به باور بشيني
و تازه فهميديم ما با هم و براي هم گريه کرده بوديم

با دلی ساده،ولی مالا مال از حسرت روی به درگاه تو می آورم
خداوندا
تورا به سحرگاهان زورات
تورا به شب نشینان ذکورت
تورا به سجده کنندگان راه دورت
تو را به عشق اولین مرد هستی
به علی مولایمان هر کی هستم
با دستی پر از نیاز به تو روی می آورم
نگه دارش باش و تبسم خنده را برلبانش
جاری گردان
وغم هایش را به من روا دار

خدایا ... داده هایت را , نداده هایت را و گرفته هایت را دوست میدارم...
که داده هایت نعمت , نداده هایت حکمت و گرفته هایت وسیله ایست ...
برای سنجش میزان ایمان

امشب دلم برا کسی تنگه که هر شب هر روز با من بود

اون رفت منو تنها گذشت

رفت داخل دفتر زندگانیم

کاش آموزگار بودم و زندگانی رو به خودم می آموختم

نمیدانم چرا باید در آتیشی بسوزم که سوختنش نه تنها عذابم نمیدهد بلکه

هر لحظه عاشق به سوختنم می کند نمیدانم ولی کاش می دانستم

چرا تنهایی و مجازت برای کسی صادر مشود که هرگز در خیال خود

به تنهای فکر نمی کرد این آتیش مرا به مردابی می کشد که در نا کجا گاهش

هرشب به پرستش نشستم

هی فلانی زندگی شاید همین باشد

ولی افسوس که

سرگردان و تنها در میان سکوت مبهم خیال بر دیوار خاطرات خوش دیروز تکیه زده ام ...